Caravaggio classicus: antieke motieven in het werk van een "realist"

07 11 17

Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571-1610) staat bekend als een virtuoze realist: iemand die de werkelijkheid zó direct kon abstraheren en weergeven, dat hij geen voorbereidende studie of tekeningen nodig had voor zijn complexe, compositorisch gewaagde figuurschilderingen. Tijdgenoten roemden én laakten dit realisme, en ook de 20e/21e-eeuwse kunstbeschouwing viert in Caravaggio's werk doorgaans de nauwgezette observatie, technisch meesterschap en "natuurlijke" emotiviteit. Deze benadering doet Caravaggio echter maar gedeeltelijk recht: net als zijn 16e-eeuwse voorgangers Rafael en Michelangelo ontwikkelde de Lombardische schilder zijn beeldtaal en zijn beeldretoriek in een intense dialoog met de kunst en de mytologie van de oudheid. In deze lezing kijken we onder meer naar de antieke modellen voor Caravaggio's verscheidene Johannes de Doper-uitbeeldingen, bestuderen we zijn schilderijen in het licht van de contra-reformatie en vragen we ons af waarom het intellectuele gehalte van Caravaggio's kunst nou zo onderbelicht gebleven is.

Deel deze pagina